Spider-Man: Web of Doom (1994) — Όταν ο ίδιος του ο ιστός γίνεται παγίδα!

 

Όταν ακούμε τον τίτλο Web of Doom, το μυαλό μας μπορεί εύκολα να πάει στον Doctor Doom και σε κάποια μεγάλη σύγκρουση με τον Spider-Man. Όμως, η συγκεκριμένη ιστορία της Marvel δεν έχει καμία σχέση με τον διαβόητο άρχοντα της Latveria. Αντίθετα, φέρνει τον Peter Parker αντιμέτωπο με κάτι πολύ πιο προσωπικό: ένα έγκλημα που φαίνεται να συνδέεται με τον ίδιο και με το χαρακτηριστικότερο όπλο του... τον ιστό του.

Το Spider-Man: Web of Doom κυκλοφόρησε το 1994 ως μίνι σειρά τριών τευχών, σε σενάριο του Jack C. Harris. Αντί για μια περιπέτεια που βασίζεται αποκλειστικά στις μάχες και στα εντυπωσιακά κατορθώματα του Spider-Man, η ιστορία επιλέγει να κινηθεί γύρω από ένα μυστήριο. Ποιος βρίσκεται πίσω από ένα έγκλημα που απειλεί να καταστρέψει τη φήμη του ήρωα και πώς μπορεί εκείνος να αποδείξει την αθωότητά του όταν τα στοιχεία δείχνουν προς το μέρος του;

Ένα έγκλημα που βάζει τον Spider-Man στο στόχαστρο

Η ιστορία ξεκινά με έναν άνδρα του υποκόσμου να βρίσκεται νεκρός, ενώ τα στοιχεία συνδέουν τον θάνατό του με τον ιστό του Spider-Man. Για έναν ήρωα που έχει περάσει μεγάλο μέρος της ζωής του προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι ο εγκληματίας που παρουσιάζουν συχνά τα μέσα ενημέρωσης, μια τέτοια εξέλιξη είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Το ενδιαφέρον εδώ δεν βρίσκεται μόνο στο ποιος διέπραξε το έγκλημα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο έχει στηθεί η παγίδα. Ο Spider-Man δεν χρειάζεται απλώς να αντιμετωπίσει έναν ακόμη αντίπαλο. Πρέπει να ανακαλύψει τι πραγματικά συνέβη, ενώ παράλληλα κινδυνεύει να θεωρηθεί υπεύθυνος για κάτι που δεν έκανε.

Ο ιστός του, ένα εργαλείο που χρησιμοποιεί για να μετακινείται στην πόλη, να ακινητοποιεί εγκληματίες και να σώζει ανθρώπους, μετατρέπεται σε στοιχείο εναντίον του. Είναι μια απλή αλλά αποτελεσματική ιδέα: τι συμβαίνει όταν κάτι που κάνει τον Spider-Man τόσο αναγνωρίσιμο χρησιμοποιείται για να τον ενοχοποιήσει;

Η συγκεκριμένη προσέγγιση ταιριάζει σε έναν ήρωα του οποίου η ζωή είναι γεμάτη αντιφάσεις. Ο Peter Parker προσπαθεί να κάνει το σωστό, όμως συχνά βρίσκεται σε καταστάσεις όπου πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του πριν καν προλάβει να εξηγήσει τι συνέβη.

Ο Beetle πίσω από την παγίδα

Καθώς η υπόθεση εξελίσσεται, η προσοχή στρέφεται στον Beetle, τον αντίπαλο που βρίσκεται πίσω από το σχέδιο εναντίον του Spider-Man. Πίσω από τη στολή κρύβεται ο Abner Jenkins, ένας χαρακτήρας που έχει μακρά ιστορία ως εχθρός του Peter Parker και που εδώ επιχειρεί να τον νικήσει όχι μόνο με τις δυνάμεις και τον εξοπλισμό του, αλλά και με την εξαπάτηση.

Το σχέδιο του Beetle βασίζεται σε μια απλή αλλά αποτελεσματική ιδέα: να κάνει τον Spider-Man να φαίνεται υπεύθυνος για ένα έγκλημα, χρησιμοποιώντας τον ίδιο του τον ιστό ως στοιχείο ενοχοποίησης. Αν καταφέρει να πείσει τους άλλους ότι ο ήρωας έχει περάσει τη γραμμή, τότε δεν θα χρειαστεί απαραίτητα να τον νικήσει σε μια ευθεία μάχη. Θα έχει ήδη καταφέρει να πλήξει την αξιοπιστία του.

Αυτό δίνει στη σύγκρουση μια διαφορετική διάσταση. Ο Beetle δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένας ακόμη κακός που εμφανίζεται για να ανταλλάξει χτυπήματα με τον Spider-Man. Προσπαθεί να ελέγξει την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι ο Spider-Man είναι ήδη μια αμφιλεγόμενη φιγούρα στα μάτια του κοινού.

Η αποκάλυψη του σχεδίου ξεδιπλώνεται σταδιακά, μέσα από τα τρία τεύχη της σειράς. Το μυστήριο αποτελεί τον βασικό μηχανισμό που κρατά την ιστορία σε κίνηση, καθώς ο αναγνώστης γνωρίζει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά, αλλά πρέπει να περιμένει για να δει πώς συνδέονται τα κομμάτια.

Τρία τεύχη, μία ιστορία

Το Web of Doom είναι μια σχετικά σύντομη περιπέτεια, αλλά η δομή του θυμίζει περισσότερο μια μικρή αστυνομική ιστορία παρά μια μεμονωμένη μάχη υπερηρώων.

Το πρώτο τεύχος, που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1994, θέτει το βασικό ερώτημα: είναι δυνατόν ο Spider-Man να είναι υπεύθυνος για έναν θάνατο; Η ιδέα αρκεί για να δημιουργήσει την απαραίτητη ένταση και να βάλει τον Peter σε δύσκολη θέση.

Το δεύτερο τεύχος, με τίτλο «Hunt the Spider!», συνεχίζει την περιπέτεια, φέρνοντας τον ήρωα σε ακόμη πιο επικίνδυνη θέση. Η καταδίωξη και η απειλή της σύλληψης ενισχύουν την αίσθηση ότι ο Spider-Man δεν ελέγχει πλέον την κατάσταση όπως θα ήθελε.

Στο τρίτο τεύχος, με τίτλο «Beetlemania!», η ιστορία οδηγείται στην αναμέτρηση με τον Beetle. Το μυστήριο βρίσκει την εξήγησή του και ο Spider-Man πρέπει να αντιμετωπίσει τον πραγματικό υπεύθυνο πίσω από την παγίδα.

Η επιλογή των τριών τευχών λειτουργεί υπέρ της ιστορίας. Υπάρχει χώρος για να στηθεί η υπόθεση, να αυξηθεί η ένταση και να φτάσουμε στην αποκάλυψη, χωρίς να απαιτούνται δεκάδες τεύχη ή περίπλοκες διασυνδέσεις με άλλα μεγάλα γεγονότα του Marvel Universe.

Από την άλλη, η συγκεκριμένη δομή σημαίνει ότι η ιστορία στηρίζεται αρκετά στο κεντρικό της τέχνασμα. Όταν ο αναγνώστης καταλάβει προς τα πού οδηγείται η υπόθεση, το ενδιαφέρον εξαρτάται περισσότερο από την εκτέλεση παρά από την έκπληξη της τελικής αποκάλυψης.

Η σκοτεινότερη πλευρά του Spider-Man

Ένα στοιχείο που ξεχωρίζει είναι ο τόνος της ιστορίας. Ο Spider-Man δεν βασίζεται εδώ τόσο στο χιούμορ και στις ατάκες που έχουν γίνει σήμα κατατεθέν του χαρακτήρα. Η περιπέτεια τον παρουσιάζει σε μια πιο σοβαρή και πιεστική κατάσταση, όπου η προτεραιότητά του είναι να αποκαλύψει την αλήθεια και να προστατεύσει τον εαυτό του από μια κατηγορία που μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάθε αναγνώστης θα προτιμήσει αυτή την εκδοχή του ήρωα. Το χιούμορ του Peter Parker είναι σημαντικό κομμάτι της προσωπικότητάς του και η απουσία του μπορεί να κάνει την ιστορία να μοιάζει λιγότερο χαρακτηριστική του Spider-Man. Ωστόσο, η πιο σοβαρή προσέγγιση ταιριάζει με την ιδέα μιας παγίδας που απειλεί τη φήμη του.

Παράλληλα, η ιστορία αξιοποιεί ένα γνώριμο στοιχείο των περιπετειών του: ο Peter μπορεί να έχει υπεράνθρωπες ικανότητες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να ελέγξει τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι αντιλαμβάνονται τις πράξεις του. Μπορεί να αποφύγει μια επίθεση, να σκαρφαλώσει σε έναν ουρανοξύστη ή να ακινητοποιήσει έναν αντίπαλο, αλλά όταν τα στοιχεία είναι εναντίον του, η δύναμή του δεν αρκεί από μόνη της.

Το σχέδιο πίσω από τις σελίδες

Το σενάριο υπογράφει ο Jack C. Harris, ενώ το εικαστικό μέρος αναλαμβάνουν ο Scott Kolins στο πρώτο τεύχος και ο Anthony Williams στα δύο επόμενα και inker είναι o Sam De La Rosa.

Η αλλαγή σχεδιαστή ανάμεσα στο πρώτο και στα επόμενα τεύχη είναι ένα στοιχείο που αξίζει να προσέξει κανείς, ιδιαίτερα αν ενδιαφέρεται για το πώς αλλάζει η οπτική ταυτότητα μιας ιστορίας κατά τη διάρκεια μιας σύντομης σειράς. Ο Kolins είναι το όνομα που ξεχωρίζει περισσότερο στη σχετική παρουσίαση της σειράς, ενώ η δουλειά των Williams και De La Rosa ολοκληρώνει την αφήγηση στα επόμενα κεφάλαια.

Το εικαστικό μέρος εξυπηρετεί κυρίως τη δράση και την εξέλιξη του μυστηρίου. Δεν πρόκειται για μια σειρά που στηρίζεται σε κάποια ριζοσπαστική καλλιτεχνική προσέγγιση ή που επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει οπτικά τον Spider-Man. Το δυνατό της σημείο είναι περισσότερο η ιδέα που οργανώνει την ιστορία και ο τρόπος με τον οποίο αυτή ξεδιπλώνεται μέσα σε λίγα τεύχη.

Αξίζει να διαβάσεις σήμερα το Web of Doom;

Το Spider-Man: Web of Doom δεν είναι από εκείνες τις ιστορίες που χρειάζεται να διαβάσεις για να κατανοήσεις μια τεράστια αλλαγή στο Marvel Universe. Δεν αποτελεί κάποιο καθοριστικό κεφάλαιο στην ιστορία του Peter Parker ούτε βασίζεται σε μια ανατροπή που άλλαξε για πάντα τον χαρακτήρα.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν έχει ενδιαφέρον.

Η σειρά προσφέρει μια σύντομη περιπέτεια με ξεκάθαρη κεντρική ιδέα, έναν γνώριμο αντίπαλο και ένα μυστήριο που εξελίσσεται σε τρία τεύχη. Είναι επίσης μια μικρή υπενθύμιση ότι ο Spider-Man δεν χρειάζεται πάντοτε να αντιμετωπίζει κοσμικές απειλές ή πανίσχυρους εχθρούς. Μερικές φορές, αρκεί κάποιος να στρέψει εναντίον του το ίδιο το σύμβολο που τον κάνει ήρωα.

Αν αγαπάς τις παλιότερες ιστορίες της Marvel και θέλεις να ανακαλύπτεις λιγότερο γνωστές περιπέτειες του Spider-Man, το Web of Doom αξίζει μια ματιά. Αν, πάλι, αναζητάς μια ιστορία που θα σε αφήσει άφωνο με το βάθος της ή θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον χαρακτήρα, ίσως να μην είναι η πρώτη επιλογή σου.

Τελικά, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της βρίσκεται στην απλότητά της: μια παγίδα, ένας ήρωας που πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του και ένας αντίπαλος που πιστεύει ότι μπορεί να τον νικήσει χρησιμοποιώντας το ίδιο του το όπλο.

Και αυτό μας αφήνει με μια ενδιαφέρουσα σκέψη: πόσο εύκολο είναι να μετατρέψεις έναν ήρωα σε κακό στα μάτια του κόσμου, όταν όλοι έχουν ήδη αποφασίσει τι θέλουν να πιστέψουν;