Spider-Man Blue (2002) - Μια ιστορία αγάπης, βαμμένη στα μπλε

 Υπάρχουν πολλές στιγμές στα χρόνια των κόμικς που έχουν σημαδέψει τους θαυμαστές τους. Αυτό μπορεί να είναι είτε ένας γάμος, ένας χωρισμός, ένα παιδί που γεννιέται ή ακόμα και ένας θάνατος. Όταν κάποιος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή, αρχίζεις να συλλογίζεσαι και να φέρνεις στη μνήμη σου αναμνήσεις που σε έκαναν ευτυχισμένο μαζί του, πράγματα που σας έφερναν κοντά, αλλά και λέξεις που δεν ήθελες να πεις είτε πράξεις που έκανες και μετάνιωσες. Αυτό ακριβώς που περιγράφω παραπάνω είναι ο Peter Parker, όταν έχασε την Gwen Stacy κυριολεκτικά μέσα στα χέρια του, όταν εκείνη έπεφτε από τη γέφυρα που την πέταξε ο Green Goblin.

Χρόνια μετά τον θάνατο της Gwen, ο Peter Parker επιστρέφει σε εκείνη την περίοδο της ζωής του μέσα από τις αναμνήσεις του. Το Spider-Man: Blue (2002) των Jeph Loeb και Tim Sale δεν θέλει να μας διηγηθεί ξανά απλώς την ιστορία της Gwen Stacy. Θέλει να μας δείξει πώς είναι να θυμάσαι έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή σου.

Η ιστορία ξεκινά την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, με τον Peter να κάθεται μπροστά από ένα κασετόφωνο και να μιλά στην Gwen. Είναι ένας μονόλογος που μοιάζει περισσότερο με προσωπική εξομολόγηση παρά με αφήγηση μιας παλιάς περιπέτειας. Από εκεί μεταφερόμαστε στο παρελθόν, στην εποχή που ο Peter γνώρισε την Gwen, στη σχέση τους, στη Mary Jane και στις πρώτες περιπέτειες του Spider-Man.Αυτό που μου άρεσε περισσότερο σε αυτή την επιλογή είναι ότι ο Peter δεν προσπαθεί να αλλάξει το παρελθόν. Ξέρει ήδη πώς τελειώνει. Αυτό που κάνει είναι να επιστρέφει σε αυτό, να θυμάται τις όμορφες στιγμές και να ξαναζεί για λίγο μια περίοδο της ζωής του που έχει χαθεί.

Η σχέση του Peter με την Gwen βρίσκεται φυσικά στο επίκεντρο, όμως το Blue δεν την παρουσιάζει απομονωμένη από τη Mary Jane. Αντίθετα, η παρουσία της κάνει την ιστορία ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Η Gwen ανήκει πλέον στο παρελθόν του Peter, ενώ η Mary Jane βρίσκεται δίπλα του στο παρόν. Και αυτό είναι κάτι που θεωρώ ότι το κόμικ χειρίζεται πολύ όμορφα. Δεν προσπαθεί να παρουσιάσει τις δύο γυναίκες ως αντιπάλους για την καρδιά του Peter. Η μία αποτελεί μια αγάπη που χάθηκε και η άλλη έναν άνθρωπο που βρίσκεται ακόμα στη ζωή του.Έτσι, η ιστορία δεν γίνεται απλώς μια αναδρομή στη σχέση Peter και Gwen, αλλά μια ιστορία για το πώς ο Peter μαθαίνει να ζει έχοντας μέσα του και το παρελθόν και το παρόν.

Φυσικά, ένα μεγάλο μέρος της δύναμης του Spider-Man: Blue βρίσκεται στην εικόνα. Ο Tim Sale δημιουργεί έναν Spider-Man που θυμίζει έντονα την κλασική εποχή των κόμικς, αλλά ταυτόχρονα έχει τη δική του χαρακτηριστική αισθητική. Οι έντονες σκιές, οι εκφραστικές μορφές και ιδιαίτερα τα πρόσωπα των χαρακτήρων κάνουν τις συναισθηματικές στιγμές να λειτουργούν χωρίς να χρειάζονται πάντα μεγάλοι διάλογοι. Σε συνδυασμό με τα χρώματα του Steve Buccellato, το μπλε γίνεται κάτι περισσότερο από μια απλή χρωματική επιλογή. Είναι η μελαγχολία του Peter, η νοσταλγία του και η αίσθηση ότι κοιτάζει πίσω σε κάτι που δεν μπορεί να ξαναζήσει.

Και αυτός είναι, για μένα, ένας από τους λόγους που ο τίτλος Blue ταιριάζει τόσο πολύ στην ιστορία. Το μπλε δεν βρίσκεται μόνο στις σελίδες του κόμικ. Βρίσκεται στην ίδια την ψυχολογία του Peter. Το Spider-Man: Blue δεν είναι μια ιστορία όπου ο Spider-Man πρέπει να νικήσει έναν ακόμη υπερκακό ή να σώσει τη Νέα Υόρκη. Είναι μια ιστορία όπου ο Peter Parker αντιμετωπίζει κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πολύ πιο δύσκολο: την απώλεια. Ίσως τελικά αυτό να  είναι που κάνει το κόμικ να ξεχωρίζει. Ο Peter έχει υπερδυνάμεις, μπορεί να σταματήσει εγκληματίες και να σώσει ανθρώπους από τον θάνατο, αλλά δεν μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο και να σώσει την Gwen. Γι’ αυτό το Spider-Man: Blue δεν το βλέπω απλώς ως μια ιστορία αγάπης. Είναι μια ιστορία για το τι μένει από μια αγάπη όταν αυτή έχει τελειώσει. Και μέσα από τα μάτια του Peter, ο Loeb και ο Sale μας θυμίζουν ότι κάποιες φορές η μεγαλύτερη δύναμη ενός ανθρώπου δεν είναι να ξεπεράσει το παρελθόν, αλλά να μπορεί να το θυμάται χωρίς να το αφήνει να τον καταστρέψει.